Voor de AMMA Awards moet alles kloppen. Iedereen in de zaal werkt dagelijks met licht, geluid, show en beleving. Ze zien elk foutje. Twee jaar op rij mochten wij die avond bouwen voor de mensen die de Nederlandse mediawereld maken. Hoe dat gaat als je publiek bestaat uit mensen die precies weten hoe het hoort? Lees verder.
Één avond per jaar stopt de Nederlandse mediawereld met concurreren. De mensen die elkaar maandag nog uitdagen in een pitch, zitten dinsdag zij aan zij aan hetzelfde diner. Zonder roddel en achterklap in de wandelgang (hoewel..) of dringende deadlines (hoewel..). Mensen die met gelijkgestemden het vak willen vieren, omdat ze elkaar en het werk het beste begrijpen. Dat zijn de AMMA Awards.
Wat het lastig maakt? Iedereen in de zaal weet precies hoe een goede show eruitziet. Dus er mag en kan niets misgaan. Een soort film-auditie voor Paul Verhoeven.
Vijftig jaar Media Werkgroep Nederland. Hoe vier je dat? In ieder geval niet alleen met een borrel en een toespraak.
We begonnen de dag als een congres. Vakgenoten die luchtig konden kletsen in de wandelgangen met een kopje koffie, en zo gesprekken voerden die doorliepen tot aan de lunch. Humberto Tan op het podium. Sébastiaan van der Ham. Studio Irma. Namen die goed aansluiten bij de mediawereld en de aanwezigen.
Maar terwijl de zaal zich bezighield met die gesprekken, werkte achter gesloten deuren ons team aan de transformatie. Het herschikken van stoelen, nieuw decor neerzetten, licht dat voor een nieuwe setting zorgde. Terwijl de gasten bijpraatten, werkte ons team achter gesloten deuren aan een complete gedaantewisseling. Dezelfde ruimte, andere wereld.
Toen we de deuren openschoven, was het een compleet andere avond geworden, terwijl niemand dat had doorgehad. Dan is ons doel geslaagd.
Het jaar daarna was de vraag niet hoe we het groter konden maken. Wel hoe we het intenser konden maken.
LIEF Amsterdam is geen zaal die je inloopt en vergeet. De hoge plafonds, het industriële beton, het niveau van de techniek rondom licht en geluid. Toen de gasten binnenkwamen was de sfeer al gezet voordat er ook maar iemand iets had kunnen zeggen.
Het diner was geen diner, het was een opmaat. Elk gesprek aan tafel droeg bij aan de spanning die langzaam opbouwde richting de uitreiking. En toen de show begon, wist de zaal al dat dit anders werd dan een standaard awardshow.
Een goede awardshow draait namelijk niet alleen om de winnaars die met confetti op het podium staan. Hij draait om het moment voordat de winnaar wordt genoemd. Die seconde stilte. Wij bouwen daar dus letterlijk maanden aan. Want dat moet perfect zijn. Elke overgang, elke cue, elke lichtwissel. Dat denk je van tevoren honderd keer door zodat die ene seconde voelt zoals hij moet voelen.
Na de laatste award gooide LIEF zijn jasje uit. Stoelen weg, volume omhoog en de Nederlandse mediawereld vierde zichzelf, dat kunnen ze namelijk wel. Zonder pitches of gezeur. Gewoon mensen die weten hoe ze samen iets moois neerzetten, met ons.
Een awardshow duurt drie uur. Onze voorbereiding duurt maanden. Samen met Pascalle Vermaes Bergen, Cees Polman en het bestuur van MWG vertaalden we ideeën naar een productie die tot in de kleinste details uitvoerbaar was. Van de eerste vrachtwagen die het LIEF-terrein op rijdt tot de laatste flightcase die diep in de nacht weer wordt ingeladen.
Tijdens de avond moet alles vanzelf lijken. Juist daarom bereiden wij alles voor alsof niets vanzelf gaat.
